Verdriet en pijn zijn essentieel en nodig voor persoonlijke groei en ontwikkeling

Karin Godyns

Getuigenissen over Karin

'Ook al beweer je dat elke therapeut zijn belang heeft in ons leven, bij jou heb in 2 sessies meer duidelijkheid gekregen dan maanden louter gesprekstherapie.  Ik heb ook het gevoel dat je me gewoon begrijpt.'
Eline De Beule (18)

'Elke maand voorzie ik mijn 1 uurtje me-time door op gesprek te komen bij jou.  Een soort van onderhoudsbeurt.  Alles wat ik niet kwijt kan bij een ander kan ik aan jou vertellen.  Dank je wel daarvoor.'
 Katrien Van Marcke (38), Sint-Eloois-Vijve

'Ik was eerst bang om te komen op gesprek, maar dat veranderde snel.  Je stelde me heel snel op mijn gemak.  Nu kom ik graag want telkens als ik na de sessie naar huis ga ben ik rustiger.'
Eline S. (16), Waregem

‘Mild, toch direct.  Altijd rechtvaardig.  Bovenal effectief.  Jouw coachsessies zinderen na, nog lang nadat ze plaatsvonden’
Mevr. J. Lombaert (32), Waregem

‘Je hebt mijn leven positief veranderd op manieren dat ik niet voor mogelijk hield.  Ik ben zo dankbaar!’
Mevr. M. Demeulemeester (57), Waregem

‘Bedankt, voor wie je bent en wat je geeft. Voor alles wat je doet. Altijd recht uit het hart, nooit omdat het moet.’
Mevr. M. Kindt (58), Otegem

‘Het is duidelijk dat je heel goed weet wat je doet en waar je mee bezig bent. Je werkt heel inspirerend. Bij jou leer ik de hoofdzaken van de bijzaken onderscheiden. En altijd met de blik positief en vooruit.’
Dhr. D. Balcaen (52), Waregem

‘Karin staat stevig, vol blijdschap en vertrouwen in het leven. Haar zachte, troostende luisterbereidheid doet deugd, maar ze zal niet aarzelen om je waar nodig met jezelf te confronteren. En dat is een voorwaarde vind ik voor persoonlijke groei.’
Mevr. E. De Pauw (33), Wingene

‘Karin is een aangename persoon om mee te praten. Je weet altijd wat je aan haar hebt, ze is eerlijk, rechtuit, oprecht, correct en ze windt nergens doekjes om. Ze is een warme, empathische persoon die steeds haar best doet om iedereen op zijn gemak te laten voelen. Zij is iemand die steeds klaar staat om te luisteren en raad te geven. Zij is iemand die niet zomaar conclusies trekt maar vragen blijft stellen om tot de kern van het verhaal te komen zodat ze je steeds op een zo goed mogelijke manier kan begeleiden. Bij Karin krijgt iedereen een gelijke kans en zal er niemand bevooroordeeld of veroordeeld worden.
Mevr. L. Willems (23), Kortenberg

Wat kan er foutlopen in je leven? Welke pijn of verdriet kan je lang achtervolgen?

Enkele mensen getuigen:

‘Niets leek ooit te veranderen. Het leek alsof ik plots met mijn hoofd in een visbokaal zat. Ik zag lippen die bewogen maar niets drong tot me door. Ik zag emoties, maar zelf voelde ik niets meer. Alsof ik vanop een afstand naar mezelf keek. Ik was bewegingsloos. Vreemd genoeg ging het leven rond me wel verder, alsof er niets was gebeurd. Hoe konden mensen zo vrolijk zijn? Dagen gingen voorbij… weken… maanden. En ik droeg zo’n groot verdriet met me mee. Niemand die het wist. Of wie het wel wist vond dat het al lang genoeg had geduurd. Had ik niet heel veel om gelukkig voor te zijn? Tja…’
Mevr. S. De Bie (37), Oudenaarde

‘Ongeloof, verdriet, woede, boosheid, onbegrip, onmacht. Hoe kon dit gebeuren? Zo’n dingen gebeuren niet bij mij! Wij zouden altijd samen blijven. We hadden een huis samen, kinderen, een zaak! Hoe moet het nu verder? Wat staat er allemaal te gebeuren? Waarom overkomt dit mij? Deze morgen was alles nog ok… en nu is alles anders… Ik ben bang. Met wie kan ik hierover praten?’
Dhr. C. De Puydt (45), Geraardsbergen

‘Mensen zeggen: laat het toch gewoon los… Maar hoe doe je dat?’
Mevr. Ilse De Couburgh (32), St-Baafs-Vijve

‘Mijn hond was mijn beste maatje. Ik was al jaren alleen, maar mijn hond heeft me altijd gezelschap gehouden. Ook toen mijn vrouw stierf. Zij begreep me. En nu is ook ze er niet meer. Ik heb het gevoel dat alles terugkomt. Dat ik nu pas alles moet doorleven: het verlies van mijn vrouw, de verkoop van het huis… Mijn kinderen vinden dat ik te veel zaag…’
Dhr. Marc Van Achter (67), Waregem

‘Toen mijn huis afbrandde, stortte mijn wereld in. Waar moest ik nu wonen? Wat ging er met me gebeuren? Plots had ik niets meer. Al mijn bezittingen en herinneringen, weg. Alles wat ik nog overhield van mijn ouders zaten in dat huis.’
Dhr. Vic Plasschaert (53), Waregem

‘Jij bent altijd zo positief! Het leven heeft je vast gespaard van verdriet en pijn… Ze moesten eens weten… Al jaren draag ik een kil verdriet met me mee: het verlies van mijn enig kind. Maar een mens moet vooruit. Je mag daar niet te lang bij stilstaan, zeggen ze. Anders word je gek. Toch blijft dit knagen. Zou ik liever bij haar zijn dan voort te leven. Alleen al om voor eens en altijd van dit verdriet af te zijn.’
Mevr. Ilse Peeters (47), Anzegem

‘Mijn kinderen willen geen contact meer met me. Het was genoeg geweest, vonden ze. Ze schaamden zich om me en alles wat ik vroeger had meegemaakt. Ik was een last voor ze. Dus hebben ze met me gebroken. Ondertussen weet ik dat ze het goed hebben en dat troost me. Toch echt jammer dat ik mijn kleinkinderen niet ken. Dat doet zo’n pijn dat ik er liever niet aan denk of het sleurt me de dieperik in. Kan je rouwen om iets wat je niet kent? Mijn lichaam draagt al jaren pijn en verdriet met zich mee. Ik heb last van chronische lichaamspijnen.’
Mevr. Julia Van Laeren (62), Kortrijk

‘Zal ik ooit seksueel naar iemand kunnen verlangen zonder de beelden van het misbruik te herbeleven? Genieten kost zoveel energie. Ik doe het wel, maar praat er niet over. Het is al zo lang geleden. Spons erover?’
Anoniem